tag:blogger.com,1999:blog-52114717257336811862012-02-16T15:52:41.443+02:00ποίηση, συλλογή, σε εξέλιξη, © Γιούλη ΚουγιάAegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-61803598277521125152010-03-17T16:04:00.001+02:002011-01-31T11:51:29.014+02:00Λευκό, ήσυχο, μαλακό σκεπάζει<br />Όσο φαίνεται μακριά καλύπτει<br />τον κόσμο που έχει φανερωθεί<br />Ποια είναι η μαγεία του; Τι στο<br />χιόνι μας συναρπάζει;<br /><br />Η ουράνια σκέπη που πλησιάζει,<br />τα ψίχουλα που αθόρυβα πέφτουν<br />από το θόλο, μακρινή η προέλευση,<br />ο αδιάλειπτος δρόμος του νερού,<br />οι μεταμορφώσεις<br /><br />Τη σοφία του κόσμου αρπάζει<br />εκεί και αλλού προορίζει ζωή<br />Τη ζωή κοιμίζει στον καιρό του<br />Με όνειρα ανάστασης θρέφει<br />όλα τα χρώματα<br /><br />Κρύβει σε γενναιόδωρη γαλήνη<br />την προσδοκία του να διαλυθεί<br />επάνω στις χορδές της άνοιξης,<br />που ξεπετάγεται απ’ το χώμα<br />ανυπόμονα<br /><br />Κρύβεται ύστερα, άλλες μορφές<br />ενσαρκώνει, διασχίζει τον εμπόδιο<br />θερμό χρόνο, σκαρφαλώνει ψυχρά,<br />λευκαίνει τ’ απάτητα, τραβάει τα<br />μάτια ψηλά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-6180359827752112515?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-90325822701803372172010-01-02T01:57:00.006+02:002011-01-31T11:52:35.601+02:00Γαλανό φως τραγουδά τριγύρω τον ορίζοντα<br />Η σφαίρα της φωτιάς σκαρφαλώνει τη σκάλα<br />Του καθαρού ουρανού, τόση ευκολία σήμερα<br />Φτάνουν ευλογημένες με θαλπωρή οι αχτίδες<br /><br />Στα χάδια τους ευφραίνεται το σώμα της γης<br />Απ’ το πράσινο φύλλο κυλά μια σταγόνα στο<br />Χώμα δροσιάς, το αχνάρι της αίθριας νύχτας<br />Το δάκρυ του δέντρου που άκουγε τ’ αστέρια<br /><br />Να τραγουδούν, η νοσταλγία έχει ρίζες βαθιά<br />Μες στον σύμπαντα κόσμο αγκιστρωμένες σε<br />Ελλειπτικές τροχιές και είναι η λήθη ανοιχτή<br />Πληγή, γι’ αυτήν γυρεύει το φως ο άνθρωπος<br /><br />Γέρνει, υποκλίνεται εμπρός του ν’ αστοχήσει<br />Να το αντικρίσει σαν πλούσιο ακολουθεί μια<br />Τέτοια ξαστεριά κάνει αβάσταχτη την ατέλεια<br />Ενώ τα άνθη ανοίγουν στο φως τη ματιά τους<br /><br />Η αναπνοή τους στέλνει χρωματιστές κλωστές<br />Υφαίνει τραγούδι μες στο αόρατο και λέει της<br />Καρδιάς είναι ο έρωτας που γεννάει αδιάκοπα<br />Τα πλάσματα κάτω απ’ το στερέωμα θα ζητούν<br /><br />Αιώνια ο ήλιος τους κάθε πρωί ν’ αναρριχάται<br />Το θόλο, να διατρέχει ανεμπόδιστη η ζεστασιά<br />Του στον τόπο, ν’ ανοίγουν έξω οι πόρτες απ’<br />Τα προστατευτικά σκιερά καταφύγια κανέναν<br /><br />Δεν προφυλάσσουν απ’ την αλήθεια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-9032582270180337217?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-18115614684667593272009-12-13T06:02:00.003+02:002011-01-31T11:53:09.933+02:00Διάφανος καλπάζει<br />Φορτωμένος τα αόρατα<br />Διανύει τις ώρες της γης<br />Μετακινεί τις προθέσεις<br /><br />Κάποτε ησυχάζει γύρω μας<br />Άραγε, από το φορτίο βαρύς, ή<br />Ελαφρύς που παραδόθηκε<br />δεν έχει πια ν’ αντιστέκεται<br /><br />Και πάλι φυσά τροχασμό<br />Ύστερα ήπιο καλπασμό<br />Σε λίγο εντονότερο και<br />Αργά ή γρήγορα θυελλώδη<br /><br />Ο ταχυδρόμος της φύσης<br />Αγγελιοφόρος των πλασμάτων<br />που ριζώνουν βαθιά στην πατρίδα<br />Και μόνο η ανάσα τους φεύγει<br /><br />κρεμασμένη στη χαίτη του<br />Την παίρνει μακριά, με άλλον τόπο<br />να αγαπηθεί και να γεννήσει<br />τη μορφή που εδώ έχει εκπνεύσει<br /><br />Τον κατοικούν τα πουλιά<br />Συχνά ταξιδεύουν στη ράχη του<br />Μα γρηγορούν να ξεπεζέψουν<br />αν τυχόν βγει απ’ το δρόμο τους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-1811561468466759327?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-59778150955027844102009-10-15T23:18:00.003+03:002011-01-31T11:55:48.598+02:00Ξυπνώ με τη βροχή πολύ νωρίς<br />Η νύχτα είναι ακόμα έξω<br />με τ’ αστέρια κρυμμένα<br />πίσω από πυκνή συννεφιά<br />Θα αργήσει να φωτίσει σήμερα<br />Ο ουρανός έχει ανοίξει τις πηγές<br />Πλένει τις πληγές του ο τόπος<br />Ξεπλένεται ο μόχθος<br />Το χώμα χορταίνει τη δίψα του<br />Αποβραδίς είχαν βαρύνει τα νερά<br />του ουρανού, να μην αντισταθούν<br />σε ό,τι τα ζήτησε: η γη να μαλακώσει<br />Είναι σκληρή η σάρκα στεγνή<br />Κι όλη νύχτα τραγουδούσε η βροχή<br />στον ύπνο μου, έξω απ’ το παράθυρο<br />Ως που χρωματιστός κελαρυσμός<br />μ’ έβγαλε μες στο γκρίζο όνειρο<br />Θαμπό το τζάμι<br />Ψύχρα στο μπαλκόνι<br />Εύφορη ώρα η φθινοπωρινή<br />Η ελιά στο πεζοδρόμιο γεμάτη<br />καρπό, αξόδευτο στην πόλη,<br />κλίνει σε προσευχή βαριές τις κλάρες της<br />Η πίσω πλευρά του φύλλου πάντα ασημίζει<br />Δειλό κελάηδισμα λέει την αυγή<br />Κατρακυλάει το νερό στο δρόμο<br />Κυλούν οι ώρες, έρχεται πρωί<br />Νυσταγμένα τα φώτα ετοιμάζουν<br />καφέ στην κουζίνα<br />Στο μπάνιο αθόρυβα νερά<br />Ανοίγουν οι ομπρέλες<br />διασχίζουν το πάρκο<br />τρέχουν στη στάση<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-5977815095502784410?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-70401884726701515782009-10-12T02:14:00.002+03:002011-01-31T11:53:56.574+02:00Κίνησε από κει όπου είχε καταπλεύσει<br />κι έχει ήδη διανύσει τη διαδρομή<br />της άσκησης.<br />Το διάφανο χώρο, ανάμεσ' απ’ τ’ αόρατα<br />ως το γαλάζιο θόλο, αχνός ανηφόρισε<br />κι άφησε τότε το δάκρυ ελεύθερο<br />- έβρεχε ο λυγμός ώρες ατέλειωτες -<br />να πέσει βαρύ, να κυλήσει βαθιά<br />μέσα στα σκοτεινά της γης<br />το υγρό του σώμα.<br />Ψηλαφώντας τυχαίες ερμηνείες,<br />τυφλός γλιστρά έξω απ’ το βράχο,<br />βγαίνει μέσα στο φως<br />κρυστάλλινος.<br />Στο κελάρυσμα ιστορεί το ταξίδι,<br />την εντός περιπέτεια,<br />και ό,τι φέρει στα κύτταρά του<br />- όπου η μνήμη του μέλλοντος γεγονότος<br />γραμμένη να το καλωσορίσει ως γνώριμο<br />σαν έρθει -<br />το ταξίδι για το οποίο πρόκειται<br />να αποπλεύσει,<br />το ταξίδι μες στο οποίο ονειρεύεται<br />ότι κυλάει τα νερά του.<br />Φεύγει μες στο φως<br />ο ποταμός,<br />απολησμονά ό,τι γνώρισε<br />κι απ’ την αρχή<br />χαράζει επάνω στο κορμί της γης<br />τη δική του ρότα, πλέει,<br />κατηφορίζει,<br />κοίτη ορίζει, υψώνει όχθες,<br />ποτίζει αθωότητα το διψασμένο χώμα,<br />προσδοκία ξυπνά,<br />τα κοφτερά λειαίνει της πέτρας,<br />στη σκιά της λεύκας χρονοτριβεί,<br />ευκάλυπτο εισπνέει,<br />ησυχάζει, τον αγέρα αν ακούσει<br />να σφυρίζει στον πλάτανο,<br />ένα άλλο ποτάμι αίφνης τον σμίγει,<br />καταρράκτης κυλά τα απόκρημνα,<br />εδώ φιλόξενος, ξένος σε λίγο<br />εδώ η τύρβη:<br />πόλεις, λιμάνια,<br />φουσκώνει εκεί εχθρική η μοναξιά,<br />εδώ ένα σπίτι για τους ψαράδες,<br />ανοίγει αγκαλιά την έξοδο<br />για τα πουλιά,<br />την ωκεάνια μνήμη<br />ξαφνιάζει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-7040188472670151578?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-23765275504105534922009-09-25T02:30:00.001+03:002011-01-31T11:54:20.129+02:00Το φως βουλιάζει στον ορίζοντα<br />Τα φώτα ανάβουν στην πόλη<br />Ανοίγει η πίσω αυλή της ημέρας<br />Σκούρο<br /><br />Έρχονται κουρασμένοι<br />Παραδίνουν το θόρυβο στην ησυχία<br />Εγκαταλείπουν το μόχθο στην ανάπαυση<br />Ξεχνούν το σώμα μες στον ύπνο<br /><br />Ανάβεις φωτιά και οι<br />σκιές χορεύουν στο κορμί σου<br />Το σκοτάδι αγκαλιάζει ό,τι είδαμε<br />Το θνητό κρύβεται<br /><br />Τα όνειρα σπέρνουν τον ουρανό με αστέρια<br />Αγρυπνούν οι ελεύθεροι<br />Τραγουδούν<br />ό,τι θα φανερώσει η αυγή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-2376527550410553492?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-64754504011958150492009-06-29T00:38:00.002+03:002011-01-31T11:54:47.453+02:00Έφηβη νύχτα, άπνοη<br />Παιδιά γυμνά<br />Βαδίσαμε αργά μες στα νερά<br />να μετρηθούμε ό,τι φοβόμαστε:<br />το πυκνό σκοτάδι<br />τον αλμυρό κόσμο<br />το φλεγόμενο σώμα<br />Η ανάσα μας είχε πάψει<br />Ακούγαμε μόνο<br />το νερό καθώς σχιζόταν<br />Σαν έκρυψε τα στήθη μας<br />σταθήκαμε<br />Ησυχάσαμε<br />την αναπνοή που επέστρεψε με βία<br />Άρχισε τότε να ξεδιπλώνεται<br />στην ακοή μας το θαύμα<br />Από πολύ μακριά,<br />από πολύ βαθιά<br />Η φωνή της θάλασσας<br />Το υγρό τραγούδι<br />Η υπόσχεσή της σ’ έναν συριγμό<br />αθόρυβο<br />Ο χορός της<br />σ’ ένα ακίνητο σύρσιμο<br />Αιώνια μήτρα και τροφός<br />Παντοτινή αγκαλιά<br />Ξεκουράζει τις στεριές,<br />ετοιμάζει τη ζωή,<br />γεμίζει τις αμμούδες<br />πλάσματα<br />Ξέρει καθέναν με τ’ όνομά του<br />Τραγουδά τα ονόματά μας<br />Το δικό σου και το δικό μου<br />Εκείνη μας γνωρίζει<br />όλους<br />Μετράει τους<br />κόκκους της άμμου που είμαστε<br />ωχροί στους βυθούς<br />Μας δείχνει έξω<br />ψηλά, μακριά<br />το φως γαλανό<br />Ανεβαίνουμε<br />λευκές δροσοστάλες<br />στους αφρούς<br />Μας ωθεί στην έξοδο<br />διάφανες πνοές<br />μες απ’ τους δρόμους του ανέμου<br />που την ενώνουν με τον ουρανό<br />Τα κορμιά εκφέρουν την αλμύρα της<br />τη στιγμή του σπαραγμού<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-6475450401195815049?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5211471725733681186.post-78067408171641743592009-05-12T01:16:00.001+03:002011-01-31T11:55:17.925+02:00Το ρω αχνοσφυρίζει<br />καθώς γλιστρά επάνω του το έψιλον<br />και κυλάει κι εφαρμόζει τέλεια<br />μες στη γόνιμη αγκαλιά του ωμέγα<br /><br />Τυλιγμένα στο άλφα<br />τα δύο σε ένα<br />Στη σκιά του ταυ<br />αναπνέει η εντελέχεια<br /><br />Εις πνοή καταλήγει το σίγμα<br />Τανύζει τη βέργα<br />Τεντώνει το νεύρο<br />Υψώνει το τόξο<br /><br />Πάνω απ’ το γαλάζιο τόπο<br />πέρα απ’ τον πράσινο καιρό<br />ο έρωτας αγρυπνά<br />Το κάλεσμα διανύει τους αιθέρες<br /><br />Η ψυχή αναγνωρίζεται<br />Το βέλος φεύγει<br />Η ανάσα περιμένει<br />Η ζωή εκτοξεύει απ’ την αρχή<br /><br />Πυκνώνει η αραιή ύλη<br />σε ρευστούς, πλάνητες σχηματισμούς<br />Αγκαλιές δροσερή ομίχλη<br />πιάνεται στις τροχιές<br /><br />Μακριά, αργή εκπνοή<br />Όλα τα κόκκινα και τα πορφυρά<br />Ένα σύννεφο τριαντάφυλλο<br />πυρπολεί το αόρατο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5211471725733681186-7806740817164174359?l=wordquietness.blogspot.com' alt='' /></div>Aegliehttp://www.blogger.com/profile/02286753214743451864noreply@blogger.com6